اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَ في كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَ حافِظاً وَ قائِدا ‏وَ ناصِراً وَ دَليلاً وَ عَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فيها طَويلا
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 1 , از مجموع 1
  1. #1

    عضو كوشا
    تاریخ عضویت : جنسیت December 2015
    صلوات : 97453 دلنوشته : 70
    برای اصیل بودن کافی است که دروغ نگویی... آغاز اصالت خوب همین است که... نخواهی چیزی باشی که نیستی
    نوشته : 134 تشکر : 20
    مورد تشکر: 58 در 44 پست
    دریافت : 0 آپلود : 0
    وبلاگ : 0
    خادم مهدی آنلاین نیست.

    پرسش وپاسخ واقعه کربلا




    سؤال: چرا امام حسین در روز عاشورا دعا نفرمودند تا باران بیاید و چرا از نیروهای غیبی استفاده نکردند تا پیروز شوند؟!

    جواب:
    مسلّم است که دعاي حضرت نه تنها در مورد باریدن باران، مستجاب مي گرديد بلکه اگر ایشان براي پيروزي و نصرت خويش نيز دعا مي کردند، قطعا مستجاب مي شد، اما پیامبران و امامان معصوم ملزم بودند که در تمام کارها و زندگی روزمرة خود از ابزار و اسباب عادی استفاده کنند.
    آنها در برخورد با دوستان، دشمنان، رفع حوایج زندگی و ... از علمی که عادی به دست آمده استفاده می کردند و دست به اعجاز و کار خارق العاده نمی زدند مگر در موارد مخصوص و به اذن الهی که مصلحت دین خداوند و هدایت مردم در آن بود.
    امام حسین قدرت داشتند به وسیلة اعجاز، دشمنان خود را در یک لحظه به کام نیستی ببرند و نیز می توانستند از زمین چشمة گوارا بجوشانند و یا از آسمان باران ببارانند (با اذن خدا) و خود و اصحابش را سیراب نمایند، ولی این کار را نکردند؛ چون بنای الهی بر این نبود که در حادثة کربلا از راه معجزه پیروز شوند.
    اگر بنا باشد ائمه معصومین همیشه از نیروهای غیبی استفاده کنند و با دیگران برخورد نمایند و حوایج خود را برآورده کنند، دیگر این مقامِ با ارزشی محسوب نمی شد و نمی توانستند الگوی ما باشند. آنها با زحمت بسیار و تلاش و کار، زندگی خود را فراهم می کردند و بر مشکلات چیره می شدند.
    زندگی ائمه معصومین از تمام مردم، سخت تر و مشکل تر بود و رنج های بی شماری را در راه رسیدن به خدا و زندگی جاودانه تحمل کردند.
    هر که در این بزم مقرب تر است جام بلا بیشتـرش می دهند
    لذا بناي امام حسین بر اين بود كه در ماجراي عاشورا اسباب غير عادي را به کار نگیرند. این کار سبب شد کسانی که قادر به استفاده از اسباب غير عادي نيستند وظیفة خود را در برابر ظلم وستم بدانند.
    به همین دلیل آن حضرت در ماجراي عاشورا درخواست فرشتگان و جنّيان را براي ياري، رد نموده و تمام کارها را به مشيت الهي واگذار کردند.(1) (2)
    سؤال:
    با وجود اینکه منطقه ی کربلا در نزدیکی فرات است؛ چرا امام حسین اقدام به حفر چاه نکردند؟

    جواب:
    در تاریخ آمده است که امام حسین اقدام به حفر چاه نمودند، اما سپاه ابن زیاد از این کار جلوگیری کرد. آری، امام حسین در محدودة اردوگاه خود، اقدام به حفر چاههایی کرده بودند، اما وقتی گزارش آن به ابن زیاد رسید او دستور شدت عمل بیشتر و ممانعت از حفر چاه را به عمر بن سعد ابلاغ کرد. این نامه باعث شد تا عمر بن سعد از حفر چاه جلوگیری کند. (1) (2)

    سؤال:
    امام حسین برای قیام خود، سفری را آغاز کردند که پر از خطر بود؛ پس چرا خانواده ی خود را به همراه بردند؟

    جواب:
    همراهی خانواده ی امام حسین در حادثه ی کربلا می تواند به خاطر عوامل زیر باشد:
    1- پیام رسانی:
    قیام مقدس امام حسین دو چهره دارد که بر اساس آن، کارها تقسیم شد؛ یکی جانبازی، فداکاری و شهادت و دیگری پیام رسانی. نقش مردان در حادثه ی عاشورا جانبازی و شهادت بود و خانواده ی امام در قسمت دوم نقش ایفا می کند. البته زنان در تربیت رزمندگان و تشویق آنها نیز نقش ایفا کردند، اما وظیفه ی اساسی آنها پیام رسانی بود.
    در حقیقت امام حسین با آوردن خانواده ی خود، مبلّغان خود را به شهرهای مختلف و حتی به قلب حکومت دشمن فرستاد و پیام خود را به گوش همگان رسانید. پرچمدار پیام رسانی، حضرت زینب بود. بی شک اگر بازماندگان امام به افشاگری نمی پرداختند یزیدیان، نهضت بزرگ آن حضرت را کم ارزش و چهره ی آن را وارونه نشان می دادند.(1)

    2- افشای چهره ی ظالمانه ی یزید و حکومت وی:
    علت دیگر حضور خاندان امام حسین نشان دادن چهره ی سفّاک، بی رحم و غیر انسانی یزید و حکومت وی بود. یکی از عوامل مؤثر در پذیرش پیام عاشورا از سوی مردم، عنصر مظلومیت است و در حادثه ی عاشورا نه مظلوم نمایی بلکه حقیقت مظلومیت وجود دارد.
    یزید می خواست با کشتن مردان و به اسارت کشیدن خاندان اهل بیت همه ی حرکت ها را در نطفه خفه کند، به طوری که همگان از چنین سرنوشتی ترسان و بیمناک باشند، اما قیام با عزت امام حسین و پیام رسانی افشاگرانه و مظلومانه ی اهل بیت امام حسین تمام این توطئه ها را خنثی کرد. اینجا بود که قیام های بسیاری در نقاط مختلف، علیه حکومت ظالمان به وجود آمد؛ مانند قیام مختار و قیام توابین و ...(2)
    سؤال:
    امام حسین با شهادت خویش به مقام فنا که بالاترین مرحلة سلوک معنوی است رسیدند؛ پس اشک ریختن برای ایشان چه معنایی دارد؟!


    جواب:
    این بحث از دو جنبه قابل بررسی است؛ یکی جنبة فردی و دیگری جنبة اجتماعی. شهادت در اسلام از جنبة فردی (یعنی برای شخص شهید) یک موفقیت است، بلکه بزرگترین موفقیت است؛ آرزوست، بلکه بزرگترین آرزوست. امام حسین فرمود: جدّم پیامبر اکرم به من فرموده است که تو درجه ای نزد خدا داری که جز با شهادت به آن درجه نایل نخواهی شد.(1)
    پس شهادت امام حسین برای خود او یک ارتقا است، عالی ترین حد تکامل است و جشن و شادمانی نیز دارد.
    اما از نظر اجتماعی، عکس العملی که مردم جامعه در مورد شهید نشان می دهند فقط به خود شهید تعلق ندارد. یعنی فقط نباید به این نکته توجه شود که برای شخص شهید موفقیت و یا شکستی رخ داده است یا نه؟!
    عکس العمل جامعه مربوط است به اینکه مردم جامعه نسبت به شهید چه موضعی داشته باشند و نسبت به جبهة مخالف شهید چه موضعی داشته باشد.
    بدیهی است که از نظر پیروان شهید که از فیض بهره مندی از حیات او محروم شده اند شهادت شهید تأثرآور است. آنکه بر شهادت شهید گریه می کند در حقیقت به نوعی بر خود می گرید و ناله می کند.
    فایدة دیگر گریه بر شهید این است که اگر بپذیریم که شهید حماسه آفریده است گریه برای او باعث هماهنگی با روح او می گردد و این نوعی هماهنگی با روح او، موافقت با نشاط او و حرکت در موج اوست؛ چرا که گریه همیشه همراه است با نوعی رقّت و هیجان؛ در حال گریه و رقّت و هیجان خاص آن، انسان بیش از هر حالت دیگری خود را به محبوبی که برای او می گرید نزدیک می بیند و در حقیقت در آن حال است که خود را با او متحد می بیند.
    ائمة اطهار که به گریه بر امام حسین سخت توصیه کرده اند حکیمانه چنین دستوری داده اند. این گریه هاست که نهضت امام حسین را در اعماق جان مردم فرو می برد.(2) (3)

    سؤال:
    معروف است که شب عاشورا اصحاب امام حسین غسل کردند؛ با وجود اینکه آبی برای آشـامیدن نداشتند چگونه غسل کردند؟!


    جواب:
    شهید مطهری (ره) در این زمینه چنین می نویسد:
    در شب عاشورا حضرت اباعبدالله، فرزند عزیزش علی اکبر را با جمعیتی فرستادند و آنها موفق شدند و از شریعة فرات مقداری آب آوردند و همه از آن آب نوشیدند. بعد فرمود: با این آب غسل کنید و خودتان را شستشو بدهید و بدانید که این آخرین توشة شماست از آب دنیا. (1)
    توضیح اینکه زمان محاصره و قطع راه ارتباط با آب، از روز هفتم محرم بوده است. اما در این مدت از جمله شب عاشورا عده ای از اصحاب توانستند به آب دسترسی پیدا کنند و آنها را به خیمه ها برسانند. بنابراین در روز هفتم، هشتم و نهم محرم گرچه محدودیت بوده، اما به دلیل آنکه هنوز جنگی در نگرفته بود امکان تهیه آب وجود داشت.
    روز عاشورا به دلیل شعله ور شدن آتش جنگ، فرصت و زمینه ای برای تهیة آب نبود و اگر هم اندک آبی یافت می شد احتمالا آن را برای زنان و کودکان اختصاص می دادند؛ ولی ظهر عاشورا دیگر آبی در خیمه ها یافت نمی شد.
    لذا تشنگی در روز عاشوار قطعی است و در شب عاشورا که امام حسین دستور غسل می دهند، آب وجود داشته است.
    پس، هیچ کس مدّعی نشده است که امام حسین و یارانش ده یا هفت یا حتی سه شبانه روز کاملاً بی‌آب بودند. بلکه هم چاه حفر کردند و هم به شطّ یورش برده و آب آوردند و هم آب ذخیره کردند و حتی تا صبح عاشورا نیز آب داشتند. صبح عاشورا به بعد است که مشکل بی آبی شدت می یابد و آن شرایط طاقت فرسا حوادث تلخی را به وجود آورد. در این زمان بود که عطش بی داد می کرد و مشک ها خالی، لب-ها خشک، جگرها سوخته، هوا گرم، راه فرات بسته و صدای العطش
    بلند بود.

  2.  

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  

کانال یار غائب