اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَ في كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَ حافِظاً وَ قائِدا ‏وَ ناصِراً وَ دَليلاً وَ عَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فيها طَويلا
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 1 , از مجموع 1

موضوع: تفسیر چیست؟

  1. #1

    عضو كوشا
    تاریخ عضویت : جنسیت November 2015
    نوشته : 189 تشکر : 11
    مورد تشکر: 62 در 43 پست
    وبلاگ
    5
    دریافت : 0 آپلود : 0
    وبلاگ : 5
    انتظار موعود آنلاین نیست.

    Gadid تفسیر چیست؟








    ------------------------------------------------------------------

    «تفسیر» در لغت به معنای برگرفتن نقاب از چهره است. اما مگر قرآن که «نور» و «کلام مبین» است، نقابی بر چهره دارد که ازآن برگیریم؟ نه، نقابی بر چهره قرآن نیست، این ما هستیم که باید نقاب از چهره جان برگیریم و پرده از دیده عقل و هوش خود کنار زنیم تا مفاهیم قرآن را دریابیم و روح آن را درک کنیم.
    از سوی دیگر، قرآن یک چهره عمومی دارد که برای همه گشاده است، و نور مبین است و رمز هدایت خلق و چهره، بلکه چهره های دیگری نیز دارد که آن را تنها به اندیشمندانی که تشنه حق و پوینده راه اند، نشان می دهد، و به هر یکی به اندازه پیذمانه وجود و کوشش آمیخته با اخلاصضان، سهمی می بخشد.
    این چهره ها که در زبان احادیث «بطون» قرآن نامیده شده، بر همه کس تجلی نمی یابد، و یا به تعبیر صحیح تر، همه چشم ها قدرت دید آن را ندارند، تفسیر، به چشم ها قدرت می بخشد و حجاب ها را کنار می زند و به ما شایستگی دید آنها را تا حد امکان می دهد.
    قرآن چهره هایی نیز دارد که گذشت زمان و پرورش نبوع و استعداد ها از آن پرده بر میدارد، چنانکه ابن عباس، شاگرد هوشمند مکتب علی علیه السلام می گوید : القرآن یفره الزمان
    از همه اینها گذشته، قرآن به مضمون کلام معروف «الفرآن یفر بعضه بعضا» خودش خود را تفسیر می کند و آیاتش پرده از چهره یکدیگر بر میگیرند و این هرگز با نور و کلام مبین بودنش منافات ندارد که قرآن «یک واحد به هم پیوسته» و «مجموعه ای از هم ناگسسته» است، و مجموعاً نور و کلام مبین.
    تفسیر قرآن به معنای واقعی از زمان پیامبر و به هنگام نزول نخستین آیات بر قلب پاکش آغاز گشت، اما به صورت یک «علم مدون» از زمان علی علیه السلام شروع شد و بزرگان این علم سلسله سند های خود را به او ـ که باب مدینه علم پیامبر صلوات الله علیه بود ـ می رساند .
    تا کنون تفاسیر متنوع ادبی، فلسفی، اخلاقی، روایی، تاریخی و علمی به نگارش در آمده، و هر یک قرآن را از دریچه ای خاص کاویده اند. از این باغ پر گل یکی به مناظر گلبرگ ها و ریشه ها، سومی به مواد غذایی قابل استفاده از آن، چهارمی به خواص دارویی ، پنجمی به اسرار آفرینش این همه شکوفه و گل های رنگارنگ، ششمی نیز در این اندیشه است که از کدامین گل می توان عطری بهتر تهیه کرد و هفتمی همچون زنبور عسل تنها در فکر مکیدن شهد گل و فراهم ساختن «انگبین» است. خلاصه اینکه پویندگان راه تفسیر هر کدام با آیینه مخصوصی که به دست داشته اند، جلوه ای از آن همه زیبایی و اسرار قرآن را باز تابانده اند.
    اما روشن است که اینها همه در عین حال که تفسیر قرآن اند، تفسیر قرآن نیستند، که هر یک پرده از چهره ای از قرآن بر میدارد نه از همه چهره ها، و اگر همه را نیز یک جا جمع کنیم باز پرده برداری از چهره هایی از قرآن است نه از همه چهره هایش، زیر که قرآن کلام حق است و تراوشی از علم بی انتهای او، و کلامش رنگ علم او، و علمش رنگ ذات او دارد و همه نامتناهی اند.
    بنابراین نباید انتظار داشت انسان ها همه چهره های قرآن را ببینند که نمی توان دریایی را در کوزه ای جای داد. ولی این را نمی توان و نباید انکار کرد که هر قدر ظرف اندیشه ما بزرگ تر باشد، مقدار بیشتری از این اقیانوس بیکران را در خود جای خواهد داد. به همین روی بر همه دانشمندان فرض است که در هیچ عصر و زمانی از پای ننشینند و برای کشف حقایق بیشتری از قرآن مجید به تلاش و کوشش پی گیر و مخلصانه ادامه دهند. از سخنان پیشینیان ـ که درورد خدا بر روان پاکشان باد ـ بهره گیرند، اما به آنها قناعت نکنند که پیامبر اکرم ـ صلوات الله علیه ـ فرمود : لا تحصس عجائبه و لا تبلی غرائبه : شگفتی های قرآن هرگز تمام نمی شود و نوآوری های آن به کهنگی نمی گراید
    خطرناک ترین روش در تفسیر قرآن این است که به جای شاگردی در مکتب قرآن ، ژست معلمی را در برابر این کتاب بزرگ آسمانی به خود بگیریم، یعنی به جای استفاده از قرآن بکوشیم افکار خود را بر قرآن تحمیل کنیم و پیش داوری هایی که مولود محیط، تخصص علمی، مذهب خاص و سلیقه شخصی ماست، به نام قرآن و به شکل قرآن عرضه کنیم و در حقیقت قرآن برای ما امام و پیشوا نباشد، بلکه وسیله ای برای به کرسی نشاندن گفته ها و موجه جلوه دادن افکار و سلیقه های شخصی ما باشد.
    این طرز تفسیر قرآن یا صحیح تر تفسیر افکار خود به قرآن گرچه در میان جمعی رواج یافته اما هر چه هست خطرناک است، و فاجعه ، نتیجه آن به جای هدایت یافتن به راه حق، پرت شدن در بیراهه ها و راسخ تر شدن در اشتباهات است، چرا که این گونه بهره برداری از قرآن تفسیر نیست ، تحمیل است، به داوری طلبیدن نیست، داوری کردن است، هدایت نیست، ضلالت است و سر انجام دگرگون ساختن همه چیز و «تفسیر به رای» است.
    منبع : برگرفته از کتاب تفسیر موضوعی قرآن کریم (برگرفته از تفسیر نمونه)
    آیت الله ناصر مکارم شیرازی
    گرد آوری و تدوین : علیرضا کمالی
    تقدیم به روح پر فتوح قاری محترم قرآن ؛ شهید منا ؛ حاج محسن حاجی حسنی
    ویرایش توسط انتظار موعود : 08/12/2015 در ساعت 11:02

  2.  

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  

کانال یار غائب